Altijd klaar voor spoed: werken op de HAP door de jaren heen

Werken op de HAP is een verhaal op zich. In dit interview leest u het verhaal van Janine Jansen, al 25 jaar werkzaam op de huisartsenspoedpost. Zij vertelt hoe het werk vroeger was, hoe het nu voelt en wat het werken op een huisartsenspoedpost zo bijzonder maakt.

Janine Jansen werkt al sinds de start op de huisartsenspoedpost (HAP). Ze begon in 2001, bij de oprichting. ‘Voor 1 juli werkte ik al mee in de voorbereiding. We kregen 1 middag uitleg in de kelder van het ziekenhuis over het systeem. En op 1 juli was het: succes.’ Ze kijkt met ons terug op die beginjaren. 

Ze begint enthousiast te vertellen over de sfeer in het team. Want die was vanaf het begin goed. ‘We waren een klein team en kenden elkaar goed. Ook de huisartsen en assistenten. Je werkte veel samen en zag elkaar vaak.’ Dat is nu anders, merkt ze op. ‘Het team is groter en je werkt soms langere tijd niet met dezelfde collega’s.’ Toch vindt Janine de onderlinge sfeer nog steeds positief en collegiaal.

Het grootste verschil zit volgens haar in het aantal telefoontjes. ‘Patiënten bellen veel sneller dan vroeger. De zelfredzaamheid is afgenomen. Waar mensen eerder hun moeder of buurvrouw belden, bellen ze nu de HAP.’ Dat zorgt voor meer drukte. ‘Vroeger zaten we in de zomervakantie soms met z’n tweeën en had je tijd om te eten. Nu zit je met 5 mensen en is pauze houden soms lastig.’

Janine herinnert zich hoe ze als coördinerend assistent naar de kelder moest als de techniek haperde. ‘In je eentje in het donker, op zoek naar een knopje.’

En er was bijna geen triage, herinnert ze zich: ‘Je deed het met je eigen kennis. We hadden wel een richtlijn, maar je vertrouwde vooral op jezelf.’ Ook de manier van beoordelen was anders. Gesprekken werden wel teruggeluisterd, maar communicatie telde soms zwaarder dan medische inhoud. ‘Je kon het medisch mis hebben, maar toch een goed gesprek voeren. Dat kan nu echt niet meer.’ Met het huidige triagemodel is medische kennis leidend geworden, en dat maakt het werk professioneler.

Coördinerend triagisten zijn inmiddels een aparte functie. En er werken nu ook medisch studenten op de HAP. ‘Dat is ontstaan door personeelstekort,’ vertelt Janine. ‘Maar het werkt heel goed. Zij leren veel van communicatie en brengen medische kennis mee. En soms keren ze zelfs terug als huisarts in opleiding. Dat is leuk om te zien.’

Een andere belangrijke verandering is de komst van de verpleegkundig specialist (VS). ‘Dat was even wennen voor huisartsen. Vooral omdat zij de eenvoudigere consulten overnamen.’ Nu zien we dat de VS steeds meer een vaste plek krijgt, met duidelijke expertise.

Van triagist werd ze coördinerend triagist, en later teamleider. ‘Dat was een grote stap. Eerst was ik gewoon collega, en ineens kreeg ik een leidinggevende rol.’ Ze is trots op hoe die functie samen met het team is opgebouwd. ‘Het is professioneler geworden en beter georganiseerd.’

‘Alles op 1 plek, samen werken als 1 team.’ Ze is trots op de GVA, de scholingen en het opleiden van eigen mensen, zoals via het BBL‑traject. ‘We zijn een opleidende organisatie en ik hoop dat we dat blijven. We hebben door de jaren heen al heel veel triagisten opgeleid. Die lat ligt hoog, en dat is goed. Daar ben ik heel trots op.’ Maar ze ziet ook nog steeds kansen. Bijvoorbeeld in nieuwe technieken, zoals AI. ‘Maar de triagist blijft onmisbaar’, voegt ze er aan snel toe.  ‘Je kunt niet alles digitaal oplossen.’

Tot slot geeft ze aan dat ze hoopt hier nog tot haar pensioen te werken. ‘Het werken op de HAP blijft veranderen, maar dat maakt het werk ook leuk en boeiend.’