Huisartsen in de Gelderse Vallei: van solo naar samen

Wat betekende het vroeger om huisarts te zijn, en wat vraagt het nu? Arjan van Andel en Mirjam Hollemans kijken in dit interview samen terug op hun loopbaan en laten zien hoe het werk is veranderd door digitalisering, andere verwachtingen van patiënten en nieuwe vormen van samenwerking. 

(Oud)-huisartsen Mirjam Hollemans en Arjan van Andel kijken samen naar de verschillen tussen nu en 20/25 jaar geleden. Beide hebben veel gedaan en gezien in deze periode. Zo werkt Mirjam deze zomer al 20 jaar als (praktijkhoudend) huisarts in de Gelderse Vallei en is ze ook voorzitter van het coöperatiebestuur geweest. Arjan heeft ook een eigen praktijk gehad en is momenteel medisch directeur bij HAGV. 

Als Mirjam terugkijkt ziet ze veel veranderingen. ‘Niet alleen in de huisartsenzorg, maar ook in bestuur en in mijzelf,’ vertelt ze. Toen ze begon stond de huisartsenspoedpost (HAP) nog letterlijk in een kamertje achter de SEH. ‘Het was klein en een beetje weggestopt. Dat zegt eigenlijk al veel over hoe de zorg toen georganiseerd was.’ 

Arjan herkent dat beeld. Hij vestigde zich in 2006 als huisarts in Renkum en maakte de komst van de HAP van dichtbij mee. ‘We deden veel diensten, het was echt pionieren. Dat maakte het ook leuk.’ Vanuit dat werk groeide zijn interesse in de regionale samenwerking. Met de opzet van de ketenzorg kwam er steeds meer op huisartsen af. ‘We praatten veel met elkaar over wat dit betekende voor onze praktijk én voor de regio.’

Wat Arjan typeert als een belangrijke ontwikkeling, is het verdwijnen van het ‘ieder voor zich’-gevoel. ‘Vroeger zag je vooral losse praktijken. Nu is er veel meer saamhorigheid.’ Mirjam herkent dat ook in de houding van huisartsen: ‘Vroeger was het meer: dit is mijn praktijk. Nu denken we vaker: hoe leveren we samen goede zorg voor de mensen in deze regio?’ Arjan: ‘Het gaat nu inderdaad nog meer om de inwoners van de Gelderse Vallei. Dat besef is sterker geworden.’ Daarnaast vult Mirjam aan dat ook de rol van besturen volwassener is geworden. Ze zat 9 jaar in het bestuur en zag van dichtbij hoe de samenwerking met andere partijen groeide. ‘We gingen steeds meer richting netwerkzorg. Je stond midden in die ontwikkeling, dat was bijzonder.’

Mirjam: ‘Toen ik begon had ik 2 parttime assistenten. Nu werk ik met een team van 13 mensen.’ Dat brengt nieuwe vragen met zich mee, zoals goed werkgeverschap en hoe je de zorg persoonlijk houdt. Arjan ziet dat praktijken elkaar hierin vaker opzoeken. ‘Hoe organiseren jullie dit? En kunnen we samenwerken? Die gesprekken helpen.’

Mirjam noemt haar praktijk dorps en zegt lachend: ‘Ik zou niet in de stad kunnen werken. Het contact met patiënten, collega’s en specialisten is laagdrempelig en gebaseerd op vertrouwen.’ Ook Arjan ervaart die samenhang: ‘Er is 1 ziekenhuis, 1 HAP en een duidelijke regio. Dat verbindt.’

Waar je vroeger vaak nog kon slapen tijdens een nachtdienst, is het nu de hele nacht druk. ‘De belasting is toegenomen,’ legt Mirjam uit. ‘Maar tegelijk is het werk ook veel professioneler geworden.’ Arjan: ‘Klopt, je staat er niet meer alleen voor. Met goede ondersteuning en digitale middelen is de kwaliteit van zorg verbeterd.’

Arjan wenst minder administratieve lasten en meer ruimte voor zorg. Mirjam voegt toe: ‘Huisartsen blijven eigenwijs, en dat is ook goed. Maar ik hoop vooral: een huisarts voor iedereen, dichtbij.’