Samen beter zorgen: het ontstaan van ketenzorg in de regio

Samenwerken met andere zorgverleners en organisaties is niet meer weg te denken uit de huisartsenzorg. Huisarts Maxim Tettelaar was nauw betrokken bij de ketenzorg. Hij vertelt in dit interview hoe deze samenwerking is opgezet en wat dit betekent voor patiënten én zorgverleners. 

Praktijkhoudend huisarts Maxim Tettelaar richtte in 2006 samen met Ronald Hendrikse, Bart Onderstal en later ook Helga Koelemij de regionale huisartsenorganisatie (RHO) op. Hij kijkt terug op het begin van de ketenzorg in de Gelderse Vallei. 

‘Ketenzorg bestond eigenlijk nog niet,’ begint Maxim. ‘We moesten echt vanaf 0 beginnen. Niemand wist precies wat het was of hoe je het moest organiseren.’ Met name Helga speelde daarin een grote rol. ‘Zij heeft die kar grotendeels getrokken,’ vertelt hij. Samen gingen ze aan de slag met de eerste zorgketens, zoals diabetes en COPD. Dat was nieuw, interessant en soms ook ingewikkeld. ‘We moesten eerst goed kijken: welke zorg leveren we nu eigenlijk? Hoeveel tijd kost dat? Waar besteden we onze minuten aan?’ Voor huisartsen was dat wennen. ‘We hadden daar eerlijk gezegd geen kaas van gegeten. Maar het was wel leuk om te doen.’

Dat betekende veel overleg en onderhandelingen. Maxim: ‘Die beroemde minutenschema’s zijn toen ontstaan. We hebben samen moeten bepalen hoeveel tijd er nodig was voor bepaalde onderdelen van zorg. Alles werd samengevoegd in 1 pakket, met 1 bedrag.’ Dat was moeilijk, maar volgens Maxim ook boeiend. ‘Je merkte dat je samen iets aan het opbouwen was.’ 

Dat vindt Maxim heel herkenbaar. ‘Ik zeg altijd: één derde is meteen enthousiast, één derde wacht af en één derde trapt op de rem. Dat hoort erbij.’ Meedoen aan de ketenzorg was niet verplicht, maar wel aantrekkelijk. Zeker voor praktijken met veel patiënten met diabetes. ‘Er kwamen middelen beschikbaar voor betere zorg, bijvoorbeeld voor praktijkondersteuners.’

Niet omdat het moest, maar omdat ze zagen dat de zorg beter werd georganiseerd en ook beter werd betaald. ‘Voor patiënten veranderde er weinig zichtbaar,’ legt Maxim uit. ‘De zorg was er al, maar achter de schermen werd veel strakker geregeld. Met duidelijke richtlijnen en afspraken.’ Denk aan vaste controles, fundusfoto’s en zorg zo dicht mogelijk bij de praktijk.

Voor die tijd was er wel een huisartsenvereniging, maar die had weinig armslag. ‘Dankzij de ketenzorg konden we managementkosten meenemen. Daardoor konden we de organisatie professioneler maken en zichtbaarder worden.’ Dat gaf meer ruimte om te investeren, mensen aan te nemen en projecten op te starten. ‘Dat doet HAGV vandaag de dag nog steeds.’

‘Zo ontstond uiteindelijk HAGV.’ Maxim zat toen in het bestuur, terwijl Ronald en Kien de dagelijkse leiding hadden. ‘Dat moest ook wel,’ zegt hij. ‘Het was geen klein clubje meer, maar een serieuze organisatie.’

‘We waren eerst los zand. Huisartsen waren nauwelijks georganiseerd. Nu staat er een professionele organisatie achter de huisarts.’ Ook de aansluiting van nascholing en later de academie ziet hij als belangrijke stappen. ‘Alles kwam steeds beter bij elkaar.’

Tot slot noemt Maxim het spanningsveld met de zorgverzekeraar. ‘Zij letten op kosten, wij op kwaliteit.’ Maar juist door kwaliteit centraal te stellen, lukt het om goede afspraken te maken. ‘Als je dat goed onderbouwt, kom je ver. Dat is ook wel het mooie van deze regio.’